Peerke-onderscheiding voor verdienstelijke Emelgemnaars

Ten Mandere

April 2009

In 1995 ontving Willy Plovie als eerste de “Peerke” – onderscheiding, een beeldje dat door de vereniging “Vrienden van ’t Peerke” geschonken wordt aan verdienstelijke Emelgemnaars. Intussen werd de onderscheiding al elf keer uitgereikt.

“Vrienden van ’t Peerke”

Op 26 oktober 1994 werd ten huize van José Hochepied de stichtingsvergadering van “Vrienden van ’t Peerke” gehouden [1]. Bart Bruyneel, Antoine Corne, Johan Herman, José Hochepied, Gudrun Ostyn, Marc Lievens, Tony Vandendriessche en E.H. André Vanneste legden die dag de basis voor de vereniging die als doel had om een kunstwerk te realiseren op het Emelgemseplein en daarrond regelmatig activiteiten te organiseren.

Al heel snel kreeg alles concreet vorm en op vrijdag 30 juni 1995 werd tijdens de Emelgemse Feesten het bronzen beeld ’t Peerke ingehuldigd. Het beeldje is 94 cm hoog en stelt een peer voor waaruit bovenaan een ventje oprijst. Onderaan prijken hoofdjes met enkele flessen eronder die het feestende Emelgem symboliseren.

Tijdens de onthulling werd een heus Peerkenslied gezongen. De tekstschrijvers Johan Herman, José Hochepied en Jef Vansteeland gebruikten de melodie van “Het dorp” van Wim Sonneveld als basis. Zanger en entertainer Koen Crucke tekende als peter van het nieuwe beeld present tijdens de inhuldiging.

Maar de onthulling van het bronzen beeld was geen eindpunt voor de “Vrienden van ’t Peerke”. Er werden tal van activiteiten georganiseerd. Zo werd sinds 1995 tot 2004 tijdens de Emelgemse Feesten een “Peerke” verkozen. Meisjes en jongens uit het vierde, vijfde en zesde leerjaar voerden een reeks opdrachten uit om de titel in de wacht te slepen. Sinds 2004 werd geen “Peerke” meer verkozen.

 Verdienstelijke Emelgemnaars

Naast de verkiezing van een “Peerke” tijdens de Emelgemse Feesten werd sinds 1995 ook een verdienstelijke Emelgemnaar in de kijker gezet. Tijdens de culturele activiteit “Kunst op en rond het water”

Emelgemnaars die zich onbaatzuchtig op cultureel, sociaal… vlak inzetten voor de Emelgemse gemeenschap komen in aanmerking voor de onderscheiding.

Willy Plovie ontving in 1995 als eerste de “Peerke” – onderscheiding. Hij was jarenlang de drijvende kracht achter de Jonge Vinkeniers en de Emelgems-Kachtemse vinkenmaatschappij, engageerde zich voor het Emelgemse Feest- en Cultuurcomité en zette zich jarenlang in voor de Tuinwijkfeesten en het ontmoetingscentrum ’t Kartouchke.

De eerste uitreiking zorgde voor wat commotie [2]. Noël Seys, een van de vijf genomineerden, was ontgoocheld over de manier waarop de verkiezing verliep. Maar hij beklemtoonde dat hij Willy Plovie de onderscheiding wel gunde.

In 1996 was Pieter Vandekerckhove aan de beurt om de onderscheiding in ontvangst te nemen. In 1985 werd hij diaken en in die hoedanigheid zette hij zich in voor de Emelgemse parochie. Daarnaast zette hij zich ook op muzikaal vlak in voor Emelgem, als lid van het Koninklijk Mannenkoor De Kerels en als dirigent van het Sint-Antoniuskoor.

De keuze van de “Vrienden van ’t Peerke” viel in 1997 op Gerard Hancke, de oud-koster van de Sint-Pieterskerk. Gerard is afkomstig uit Lo, maar kwam in Emelgem wonen toen hij huwde. Hij volgde zijn schoonvader Karel Hoet als koster in Emelgem op. Naast die opdracht zette hij zich ook in voor ziekenzorg in Emelgem.

In 1998 kon Emelgem zelf kandidaten voor de onderscheiding voordragen en dat jaar kwam de eer aan een duo toe: Luc Terryn en Rita Loontjes. Luc Terryn was gedurende vijf jaar voorzitter van het oudercomité van de toenmalige Emelgemse jongensschool geweest en Rita zette zich meer dan twintig jaar in om ruim 70 kinderen op te vangen, haar eigen kinderen en vele kleinkinderen er niet bij gerekend.

Ronny Dewaele mocht in 1999 de “Peerke” – onderscheiding in ontvangst nemen. Sinds 1971 was hij lid van de Emelgemse toneelvereniging Mandelgalm en dit 20 jaar als bestuurslid, 7 jaar als voorzitter en 23 jaar als huisregisseur. Maar hij  zette zich ook in als voorzitter van het oudercomité van de toenmalige meisjesschool en was mede-organisator van de Tuinwijkfeesten.

Met Carlos Vanderperre en Marie-José Vanhaverbeke kwam in het millenniumjaar opnieuw een duo aan bod. Carlos was jarenlang lid van het Koninklijk Mannenkoor De Kerels en stond aan de wieg van het Emelgemse Sint-Pieterskoor in 1993. Daarnaast was hij actief in de civiele bescherming, hielp samen met Marie-José aan de culturele happening “Kunst op en rond het water” en “Kom op tegen Kanker”.

Noël Seys, die jarenlang een belangrijke rol speelde in het culturele en sociale leven in Emelgem, kreeg dan toch de onderscheiding in 2001. Voor de “Vrienden van ’t Peerke” was het duidelijk: deze man was medestichter van de toneelvereniging Mandelgalm, was jarenlang ondervoorzitter van de Christelijke Mutualiteiten in Emelgem, stond aan de wieg van de speelpleinwerking op de Tuinwijk en was 25 jaar trommelaar bij de al lang teloor gegane Emelgemse fanfare “Eendracht en Vooruitgang”. Maar ook buiten de grenzen van Emelgem liet hij van zich horen als lid van het dagelijks bestuur van het Herfstmuziekfestival.

 “Ik ben erg gevleid”, aldus Willy Ghesquiere die in 2002 de “Peerke” – onderscheiding in ontvangst nam [3]. Hij werd door de “Vrienden van het Peerke” figuurlijk in de bloemen gezet voor zijn engagement als bloedgever, in de KWB en voor de Emelgemse Chiro. Maar zijn inzet voor de fietspooling gaf blijkbaar de doorslag. Sinds 4 oktober 1999 (tot vandaag de dag) organiseert hij samen met een handvol medewerkers elke schooldag de begeleiding voor tientallen jongeren die met de fiets naar school gaan.

Jozef De Poorter is vooral gekend als spilfiguur binnen Monument NV. Maar de “Vrienden van ’t Peerke” vonden zijn voorzitterschap van de Emelgemse kerkfabriek, zijn inzet voor het Trefpunt Sint-Pieter en zijn engagement binnen het Sint-Vincentiusgenootschap van Emelgem belangrijke argumenten om hem de onderscheiding in 2003 te overhandigen.

Willy Boucquet werd tijdens de uitreiking van de onderscheiding in 2004 getypeerd als de “filosoof van Emelgem”. Luc Ghekiere, die in naam van de “Vrienden van ’t Peerke” de uitverkoren Emelgemnaar mocht voorstellen, verwoordde het als volgt: “Ik zie hem nog altijd zitten aan een tafeltje bij het raam van een der plaatselijke herbergen, rustig genietend van wat gerstenat, maar vooral genietend van wat er om hem heen gebeurde. Hij deed immers niets liever dan de mensen en het gebeuren te observeren, er de diepere achtergrond van te ontrafelen en eventueel de interessante en typische feiten en anekdotes te boek te stellen om ze voor het nageslacht te bewaren. En vooral hierin schuilt zijn grote betekenis voor Emelgem” [4]. Willy Boucquet schreef in 1980 naar aanleiding van 900 jaar Izegem een hele reeks artikels voor De Weekbode over onder andere de molens in Emelgem, de boksvereniging, de oudstrijders, de Romeinse opgravingen en de Sint-Pieterskerk. Hij schreef ook twee geschiedkundige boeken.

In 2005 ging de onderscheiding naar José Hochepied. Het werd een postume toekenning, want José stierf in december 2004. Hij was drukker-uitgever en zette zich op vele vlakken belangeloos in voor Emelgem. Zo was hij medestichter van het kunstenaarscollectief Contrast ’69, stichter van de handelaarsvereniging Groep 11 (waaruit later het Emelgemse Feest- en Cultuurcomité groeide) en in 1972 richtte hij ook de autosportclub Mandes op. In de jaren ’90 zag de groep Candlelight het levenslicht, waarbij het culinaire gecombineerd werd met muziek en kunst, en in 1995 werd onder zijn impuls de vereniging “Vrienden van ’t Peerke” opgericht.

Na 2005 werd geen onderscheiding meer uitgereikt, maar de “Vrienden van ’t Peerke” zijn alvast van plan om de draad opnieuw op te pakken in 2009.